In minder dan een halve eeuw zorgde de mens voor het verdwijnen van drie kwart van het aantal dieren. Niet alleen zeldzame soorten leggen het loodje. Wat ooit gewoon was, wordt steeds zeldzamer en omdat we het nooit meemaakten, dreigen we ook te vergeten hoe overvloedig al het andere leven niet eens zo lang geleden was. In Archief van mogelijk verlies duikt Tine Hens in haar eigen geheugen. In een mengeling van fictie en non-fictie rakelt ze herinneringen op aan kieviten, palingen, olmen, spreeuwenzwermen, leeuweriken, korenbloemen. Maar ook aan sneeuw, gletsjers, vuurvliegjes, stilte en duisternis. Wat dreigen we te verliezen als we de vernietiging van het levende niet ombuigen in herstel en zorg?
